Over doelen stellen, vallen, opstaan en weer doorgaan

Over doelen stellen, vallen, opstaan en weer doorgaan

Waarschijnlijk heb je er wel iets van meegekregen en misschien ook niet. Maar ik wilde dit jaar weer het podium op. Weer meedoen met een wedstrijd bikinifitness. Vorig jaar heb ik geen wedstrijd gedaan, omdat mijn focus en prioriteit toen nog meer bij mijn bedrijf lag en bij het verkopen van mijn huis en een verhuizing. Om maar wat dingen te noemen. En een wedstrijd doe je nou eenmaal niet even tussendoor. Dat vraagt tijd, commitment, nog meer tijd, geduld en bovenal heel veel energie.

Mijn doel: weer het podium op

Maar toch wilde ik dit jaar weer het podium op. En dan wilde ik stiekem ook nog wel een top 5 plaats. Want ik heb al een aantal keer wat gewonnen en dat smaakt naar meer. Ik nam een coach in de hand, want ik werk al zoveel schema’s en voedingsplannen uit voor mijn klanten, dat ik dat voor mezelf gewoon even uit wilde besteden. Minder stress en een objectieve mening.

Tijdens mijn traject had ik al wel wat twijfels: zijn we op tijd begonnen, moet het niet wat droger en vooral…..zijn we op tijd klaar voor de wedstrijd. Die stond op 20 april in Voorthuizen. Bij een andere bond dan waar ik voorheen wedstrijden draaide. Met nog een week of 3 tot 4 te gaan heb ik mijn twijfels geuit. Lukt het op tijd? Moeten we bijstellen. Voor de klasse sportsmodels was het nog een beetje een twijfel of ik wel helemaal op tijd klaar zou zijn, maar mijn focus lag toch op de bikiniklasse. En ik was er klaar voor volgens mijn coach. Mijn twijfels stopte ik tegen beter weten in toch diep weg. Ik ben het podium op gegaan en heb een hele leuke dag gehad. De sfeer was goed, achter de schermen was het gezellig. Maar toch bleef er iets knagen. Ik genoot minder dan tijdens mijn eerste wedstrijden. En waarschijnlijk omdat ik diep vanbinnen wist dat ik er ooit veel beter bij heb gestaan. En de uitslagen bevestigden dit nog eens. Geen top 5. Niet in de bikiniklasse en niet bij de sportsmodels klasse.

Een enorme teleurstelling

De teleurstelling was enorm en ook weer een bevestiging dat ik gewoon meer naar mijn gevoel moet luisteren. En als ik achteraf mijn foto’s zie en mezelf vergelijk met mijn concurrentie, dan begrijp ik mijn plaatsing. Dus buiten de top 5 vind ik helemaal terecht. Maar dat maakte de teleurstelling niet minder.

En waar ik me normaal gesproken redelijk soepel over tegenslagen heen zet, ging het dit keer wat lastiger. En dat komt vooral ook omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, omdat mijn shape zoveel beter is geweest dan nu en omdat ik het hele traject erg moeizaam vond. En ik weet dat ik beter kan dan dit. Dat alles maakt dat ik er enorm van baal.

Mijn liefde voor de sport

Maar in mijn enthousiasme had ik mij al een tijdje terug ingeschreven voor nog twee wedstrijden. De eerstvolgende is op 18 mei in Duitsland en de andere wedstrijd is op 8 juni in Griekenland. En ik weet dat ik niet ga winnen. Zeker mijn eerstvolgende wedstrijd komt wat te vroeg. Maar ik ga er toch heen. Ten eerste heel praktisch, omdat alles al is betaald en geregeld. Maar ook omdat ik mijn sport ontzettend leuk vind. En bij andere sporten haak je ook niet af als je weet dat je vooraf niet gaat winnen. Dan ga je ook de tennisbaan op, of dat voetbalveld, of ga je aan de ringen hangen.

Nooit opgeven, plannen maken en vertrouwen hebben in jezelf

Het positieve is dat ik voor mijn laatste wedstrijd nog een krap maandje heb om mijn shape te verbeteren. En daar werk ik heel erg hard voor, want ik vind het voor mezelf belangrijk om te weten dat ik er nog alles aan heb gedaan om te verbeteren. Dat ik niet bij de pakken neer ben gaan zitten en het op heb gegeven. Want dat komt echt niet in mijn woordenboek voor.

En na mijn wedstrijden? Ik weet het nog niet helemaal. Ik denk dat ik de rest van het jaar ga besteden aan het verbeteren van mijn shape. En dan zou ik heel graag volgend jaar weer het podium op willen. Maar, wel met een shape waar ik voor de volle 100% achter sta. Waar ik tevreden over ben, ongeacht wat andere ervan vinden. Dat is altijd mijn uitgangspunt geweest en de keren dat ik niet helemaal tevreden was, plaatste ik ook buiten de top 5. Dit risico is er natuurlijk altijd, want het is en blijft een jurysport. Maar dat is ook de reden dat ikzelf op de eerste plaats tevreden moet zijn. Dus een goede les voor de toekomst is meer vertrouwen op mezelf en mijn gevoel. Ook omdat ik inmiddels al een paar wedstrijden heb gedraaid en wel redelijk weet hoe mijn lijf reageert op alles.

Maar voor nu nog even game on en volle focus op nog twee wedstrijden en dan volgen de plannen vanzelf!